Asystent modułu

Moduł magazynowy ma dużo ekranów. Asystent jest po to, żebyś nie musiał wiedzieć, którego szukasz, zanim zadasz pytanie.

Siedzi w pasku menu modułu — ikona różdżki na jego lewym końcu, podpisana AI — i jest na każdym ekranie, bo pytanie pojawia się tam, gdzie akurat jesteś.

Co potrafi

Odpowiedzieć na pytanie. „Gdzie ustawię godziny odbioru?” wraca z odpowiedzią i przyciskiem, który tam prowadzi. Odpowiedź pochodzi z instrukcji tego produktu, a nie z ogólnej wiedzy modelu, więc opisuje ekrany, które naprawdę masz.

Przygotować regułę. „Zamówienia z grupy hurtowej mają być kompletowane w pierwszej kolejności” wraca jako reguła wpisana w zwykły formularz na zwykłym ekranie. Widzisz każde pole, każde możesz zmienić, a zapisujesz tym samym przyciskiem co zawsze.

Przygotować ruch magazynowy. „Dodaj 5 sztuk niebieskiego kubka” wraca jako zwykły formularz stanu, otwarty z wypełnionym artykułem, ilością i kierunkiem.

Odpowiedzieć na pytanie o Twoje własne liczby. „Ile artykułów nie ma jeszcze bina?” wraca z liczbą, bo policzył ją sklep. „Który wolny bin jest najbliżej drzwi?” wraca z binem.

Asystent nigdy niczego sam nie zapisuje. Przygotowuje; decydujesz Ty.

Przejście do ekranu bez utraty odpowiedzi

Po kliknięciu odnośnika w odpowiedzi asystent nie zamyka się, tylko zwija do karty w prawym dolnym rogu. Instrukcja zostaje czytelna obok pól, których dotyczy — czyli w momencie, w którym jest naprawdę potrzebna — razem z pozostałymi ekranami, które ta sama odpowiedź wskazała.

Wróć do rozmowy otwiera cały wątek na nowo. Kartę zamyka krzyżyk i nie wraca ona, dopóki kolejna odpowiedź nie odeśle Cię gdzieś indziej.

Przygotowanie ruchu

Asystent nie wie nic o Twoim katalogu, więc przekazuje słowa, których użyłeś, a szuka sklep. Co dzieje się dalej, zależy od tego, co znajdzie:

Jeden artykuł — formularz otwiera się na nim, a zdjęcie i liczby na górze mówią, o który chodzi, zanim cokolwiek zaksięgujesz.
Kilka — Wskaż artykuł otwiera siatkę tych, które sklep znalazł, ze zdjęciami. Jeśli nie ma wśród nich tego właściwego, Przeszukaj katalog na górze przeszukuje resztę.
Artykuł z wariantami — wskazanie go zadaje węższe pytanie i pokazuje jego warianty, bo stan trzyma się per wariant, nigdy na rodzicu.
Nic — asystent mówi to wprost, zamiast przygotowywać ruch dla artykułu, którego nie ma.

Wszystko, co ma tylko jedną możliwą odpowiedź, jest wypełniane za Ciebie. Sklep z jednym magazynem nigdy nie jest pytany, o który magazyn chodzi; tam, gdzie wybór jest realny, dokonujesz go w formularzu.

Pytanie o liczbę

„Ile”, „jak dużo”, „który” to pytania, na które sklep umie odpowiedzieć, więc asystent nie odsyła Cię do ekranu, żebyś policzył sam. Zapisuje, o którą liczbę mu chodzi, sklep liczy i oddaje wynik, a odpowiedź go podaje.

Ten podział znaczy więcej, niż wygląda. Model nigdy nie przegląda Twoich danych — układa pytanie w tym samym słowniku, którego używa pasek filtrów, i wraca do niego wyłącznie odpowiedź. Liczba, którą dostajesz, jest więc liczbą sklepu, a nie szacunkiem, i nie może się po cichu w szacunek zamienić.

Część pytań chce wiersza, nie liczby — „który wolny bin jest najbliżej drzwi”. Takie wracają jako krótka lista, najwyżej kilka pozycji. Dłuższa lista to eksport, a od tego są ekrany.

Rankingi

„Który artykuł sprzedawał się najczęściej w ostatnim tygodniu”, „z jakich kategorii schodzi najwięcej”, „który dostawca ma najwięcej zamówień” to jeden kształt pytania: pogrupuj rekordy, zmierz każdą grupę, największą postaw pierwszą. Odpowiedź wraca jako lista pod tekstem — zdjęcie, nazwa jako link do rekordu, opcje wariantu jeśli je ma, i zmierzona wartość — ponumerowana od #1.

Kolejność i numeracja są sklepu, nie modelu. To jest cały powód, dla którego lista jest listą, a nie zdaniem: numeru, którego nikt nie pisze, nikt nie przekręci.

Dwie rzeczy odpowiedź powie zawsze, bo bez nich lista mówi więcej, niż wie:

czym mierzyła. „Sprzedawał się najczęściej” może znaczyć najwięcej sztuk albo najwięcej osobnych sprzedaży, a to nie musi być ten sam artykuł. Kiedy pytanie tego nie mówi, asystent dopytuje — patrz niżej.
co zostało poza rankingiem. Ranking po kategoriach w katalogu w połowie nieskategoryzowanym poda liczbę pozycji bez kategorii, zamiast pokazywać zgrabny top trzech.

Co skończy się najszybciej

„Podaj pięć artykułów, którym najszybciej skończy się stan” to iloraz, nie zliczanie — stan podzielony przez średni dzienny popyt — więc asystent nie liczy tego sam. Pyta raport Depletion Risk tego modułu i pokazuje to, co raport mówi. I na tym polega zaufanie do tej liczby: asystent i ekran nie mogą podać dwóch różnych wartości dla tego samego sklepu.

Liczba to dni przy średnim dziennym tempie z ostatnich trzydziestu dni. Artykuły bez sprzedaży w tym okresie są pomijane, zamiast trafiać na listę jako „starczy na zawsze”.

Kiedy pytanie ma dwie odpowiedzi

Gdy pytanie da się zmierzyć na więcej niż jeden uczciwy sposób, asystent nie wybiera za Ciebie tylko pyta, a odczytania podaje jako guziki pod odpowiedzią. Naciśnięcie wysyła je jako Twoją kolejną wiadomość, więc wątek dalej czyta się jak rozmowa, a nie jak wypełniony formularz.

Kiedy pyta, nie pokazuje żadnej listy. Ranking policzył się pod jednym odczytaniem pytania, a pokazany obok „czy chodzi o sztuki, czy o liczbę sprzedaży?” po cichu by je rozstrzygnął.

Kiedy nazwa pasuje do kilku rekordów

Zapytaj o „demo” w sklepie, w którym jedenaście artykułów ma to w nazwie, a asystent powie o tym i zaproponuje wybór artykułu — ten sam picker co przy ruchu magazynowym, ze zdjęciami, wyszukiwarką i przejściem do wariantów rodzica. Wskaż jeden, a liczba przyjdzie zaraz po tym.

Artykuł znajduje się po numerze równie dobrze jak po nazwie — i to numer warto podać, kiedy nazwa jest niejednoznaczna.

Stan i to, co już obiecane

Zapytaj, ile czegoś masz, a odpowiedź poda trzy liczby, nie jedną: ile fizycznie leży, ile z tego jest zarezerwowane na otwarte zamówienia i ile można jeszcze sprzedać. Obie liczby stoją w tym samym wierszu magazynu, więc nie ma o czym ostrzegać ani czego sprawdzać osobno.

Najbliżej drzwi wylicza się z planu: pozycja bina i pozycja drzwi są na nim narysowane, więc odległość mierzy się w poprzek rysunku. To linia prosta, nie przejście — regał pomiędzy sprawia, że najbliższy „w powietrzu” nie jest najbliższym „na nogach”. Od samego chodzenia moduł ma własną odpowiedź: kolejność pobrań.

Czego nie policzy

Niczego osobowego, chyba że sam na to pozwolisz w rozmowie, którą prowadzisz — a odmowa siedzi w module, nie w brzmieniu promptu.

Liczenie ludzi jest w porządku — „ile zamówień czeka” to pytanie o zamówienia. Nazwanie jednego już nie, i tak samo liczenie pod warunkiem na czyimś nazwisku, e-mailu, adresie czy telefonie: dość takich pytań odtwarza osobę odpowiedź po odpowiedzi. Tych pól nie da się więc nazwać — ani jako tego, co liczone, ani jako warunku, ani jako kroku po drodze do czegoś nieszkodliwego.

Use personal details w stopce, obok guzika historii, zdejmuje dokładnie to. Przy włączonym asystent może przeczytać nazwisko, adres e-mail czy telefon, a te dane wyjeżdżają do dostawcy AI razem z Twoim pytaniem. Czy wolno — to obietnica, którą Twój sklep złożył swoim klientom, i moduł nie złoży jej za Ciebie: przełącznik startuje wyłączony, obowiązuje tylko w oknie, w którym go włączyłeś, i przy następnym otwarciu asystenta jest znów wyłączony.

Sekret jest odmawiany niezależnie od tego przełącznika. Żadnego hasła, klucza API, tokenu ani zapisanej wartości ustawienia — ani jako liczba, ani jako warunek, ani jako to, po czym grupuje ranking. Zgoda na nazwanie klienta to nie zgoda na oddanie kluczy do sklepu, więc te dwie rzeczy są trzymane osobno i tylko jedną z nich można dać.

O co w ogóle wolno pytać

To, o co asystent może zapytać sklep, jest zamkniętą listą: stan i ruchy magazynowe, biny i magazyny, artykuły z kategoriami i producentami, zamówienia jako liczby, zamówienia do dostawcy, zwroty, paczki i dostawcy — z polami, których każde z nich potrzebuje, i niczym poza tym.

Lista jest zamknięta w tę trudniejszą stronę: czego na niej nie ma, tego się odmawia. Czarna lista byłaby zawsze o jedno pole do tyłu, bo wtyczka zainstalowana za miesiąc przynosi tabele, których nikt nie czytał. Zapytaj o pliki mediów, o wtyczki albo o ustawienia systemowe, a odpowiedź powie wprost, że to nie jest coś, o co asystenta wolno pytać.

Włączenie Use personal details otwiera tę listę — na tym polega ta zgoda — ale nigdy nie otwiera sekretów.

Wskazanie konkretnego rekordu

Zdanie pisz, jak chcesz. Kiedy musi być precyzyjne — jeden klient z kilku o podobnych nazwiskach, grupa o nazwie będącej zwykłym słowem — użyj Add a reference nad polem: wybierz klienta, grupę, kanał sprzedaży, metodę wysyłki albo magazyn, a w zdaniu pojawi się krótki znacznik w rodzaju @CUSTOMER_1. Resztę zdania napisz wokół niego.

To znacznik wyjeżdża; rekord, który za nim stoi, zostaje tutaj. Szkic wraca z tym rekordem już wybranym, więc nie ma czego szukać po fakcie.

Powrót do wcześniejszej rozmowy

History w stopce otwiera kolumnę ze wszystkim, o co pytałeś, od najnowszych, każda pozycja z dniem i godziną ostatniej aktywności. Otwarcie asystenta podejmuje ostatnią rozmowę; New conversation zaczyna nową.

Search conversations szuka wewnątrz tur, nie tylko w tytułach — nikt nie pamięta, jak nazwał wątek tydzień temu, ale pamięta zdanie z jego środka. Trafienie w treści pokazuje się jako krótki wycinek pod rozmową, z której pochodzi, a otwarcie wycinka przewija do dokładnej tury i ją podświetla.

Delete conversation usuwa jeden wątek, Clear history wszystkie. Oba pytają o potwierdzenie i żaden nie sięga cudzych — rozmowa należy do osoby, która ją prowadziła.

Kiedy rozmowa się wydłuża

Nad polem pojawia się pasek, gdy rozmowa jest w połowie zapełniona, a Compact wtedy, gdy jest już co zwijać. Zwinięcie zastępuje starsze tury jednym streszczeniem i zostawia ostatnie wymiany bez zmian.

Streszczenie zastępuje je również na ekranie, i to celowo: rozmowa, którą czytasz, ma być rozmową, którą ma asystent.

Co model dostaje, a czego nie

Asystent czyta instrukcję tego produktu i menu modułu. W żadnym z nich nie ma ani jednego klienta, zamówienia czy rekordu stanu, a katalog nigdy nie jest przekazywany — więc razem z pytaniem nie wyjeżdża nic o danych Twojego sklepu.

Nazwy i artykuły, które wymienisz, sprawdzane są tutaj, zanim powstanie odpowiedź, a wynik jest tym, z czym odpowiedź musi się zgadzać. Dlatego asystent potrafi powiedzieć „nie ma grupy klientów o takiej nazwie, ale jest taki kanał sprzedaży”, zamiast pewnie pisać o grupie, której nie ma.

To, co wpiszesz, jest Twoim zdaniem i idzie tak, jak je napisałeś. Wyjątkiem — na Twoją korzyść — jest wskazana referencja: zostaje zastąpiona znacznikiem, więc model słyszy klient, a nigdy który.

Dziennik wywołań w Settings → Diagnostics zapisuje każde żądanie jako typ openai.assistant, z odciskiem pytania zamiast jego treści.

Czego nie zrobi

Odpowiada z instrukcji, więc nie zna ekranu, który nie jest opisany, i mówi to zamiast zgadywać. Odnośnik, który poda, zawsze istnieje; odnośnika do ekranu, którego Twoja rola nie może otworzyć, w ogóle nie zobaczysz.

Regułę przygotuje tylko dla rodzin, które zna, i tylko z pól, które te rodziny mają. Wszystko inne, co próbował ustawić, odpada przed otwarciem formularza — i mówi, co odpadło.

Nie przygotuje ruchu magazynowego osobie bez uprawnienia do księgowania. Odpowiedź powie wtedy, gdzie ta operacja mieszka, zamiast ją oferować, żeby nikt nie wypełniał formularza, którego nie zapisze.

Kto może go używać

Uprawnienie Use the module assistant w Settings → Users & permissions. Jest osobne od tego, które zarządza połączeniami i kluczami API: asystent jest dla ludzi prowadzących magazyn i nie powinni do niego potrzebować kluczy. Każde pytanie kosztuje kredyt API — dlatego podglądacze nie dostają go automatycznie.

Przygotowanie ruchu magazynowego wymaga dodatkowo uprawnienia Move stock (add, remove, relocate, put away, pick) — tego samego, którego wymaga sam ekran stanu.

Bez skonfigurowanego połączenia asystent to powie, zamiast paść — patrz Connections.